Over mij

Het voorstelrondje van de site

Waar ben je nieuwsgierig naar?

Natuurlijk wil je meer weten met wie je te maken hebt. Dat is begrijpelijk. Maar klakkeloos iets vertellen over mezelf vind ik lastig. Ik werk het liefst via vraag en antwoord. Het werkt het fijnst door geïnterviewd te worden, dan weet ik tenminste waarnaar je nieuwsgierig bent. Nu is het maar een gokje dat ik je die informatie geef die je graag wilt hebben. Hier hebben we gelijk een typisch dingetje van het conceptueel brein te pakken. Met dit schrijven heb ik een wereld aan mensen voor me die mijn pagina lezen. Allemaal verschillende mensen, met allemaal verschillende wensen. Dat is dat overzicht, dat bekijken met een groothoeklens, het panorama denken alsof je op een berg staat. 

En ondertussen weet ik dat ik niet iedereen kan bedienen met mijn verhaal. Nu bedenk ik zelf de vragen die jullie mij misschien zouden stellen. Ik hoop dat het de juiste zijn. Anders mail je me maar.

Hoe is jouw studieverloop gegaan?

Ik ben Barbara Mentink.

Na de lagere school ben ik naar de mavo gegaan. Dat was nog een hele heisa, omdat de schoolleiding van de lagere school dat geen goed idee vond vanwege lage scores. Maar mijn ouders en ik zetten door. En zo ging ik toch naar de mavo. Ik moest hard werken voor de zesjes, maar ik had het naar mijn zin. Daarna had ik de ambitie om de havo er achteraan te gaan doen. Gezien de cijfers kon dat wel, maar een aantal leeraren voorzagen wel moeilijkheden. En dat hadden ze goed gezien. De grotere hoeveelheid teksten verwerken ging niet. En de ambitieuze houding die ik op de mavo nog had verdween langzaam naar de achtergrond en kwam uitstelgedrag naar de voorgrond. Uitstelgedrag in de maximale vorm, tot en met spijbelen toe. Geen goed plan dus die havo. Na twee keer de havo-4 te hebben gedaan, ben ik gestopt.

Ik koos ervoor om een verkorte opleiding te doen tot receptioniste. Dat was een schot in de roos. Met een minimale inspanning en maximale zin kreeg ik voor het eerst in mijn leven mooie hoge cijfers en slaagde ik met een mooi diploma.

En toen kwam de uitdaging om te gaan werken

Toen ik dolblij een mooi diploma op zak had, kon ik eindelijk solliciteren. Dat vond ik nogal een dingetje, want mijn brievenschrijverij zou niet super goed gaan. De oplossing lag dichtbij en was heel eenvoudig: uitzendbureaus. Ik schreef me in bij een aantal uitzendbureaus en kon zo aan de slag bij verschillende ondernemingen en bedrijven. Ik vond het een prachtmiddel om te ontdekken welk soort werk ik nu echt leuk vond en waar ik warm van werd.

Zo rolde ik in een leuke secretariële baan. In de week dat ik daar starte mocht ik gelijk een mailing verzorgen. Dat verzorgen, dat ging me goed af. Maar foutloos schrijven was een ramp. Ik was bezig op mijn typemachine en na elke fout moest ik opnieuw te beginnen. Ik werd kleiner en kleiner. Totdat een collega heel lief zei: ’Weet je, ik ga die brief eruit rammelen voor jou. Daarna doe jij de rest.’ Zij is nog steeds mijn held. Ergens zag zij potentie en hielp me daar waar het mis ging. Die mailing kwam er en zag er door goede samenwerking gelikt uit.

De dag dat ik terugkwam van mijn zomervakantie stond er een computer geïnstalleerd en wel op mijn bureau. En daar waar collega’s nog weerstand hadden tegen dat ding, omarmde ik hem met alle liefde die ik in me had. Voor zover dat kan voor een ding. Mijn baas liep ons kantoorruimte binnen en begon helemaal te glimmen: hij had een medewerker die blíj was met die computer! Dat was voor hem eer van zijn werk.

Dit is direct voor iedereen een voorbeeld hoe het zou moeten gaan in een collegiale omgeving. 

En nu geef je trainingen en ben je coach. Hoe is dat dan gegaan?

Op een gegeven moment ging het kriebelen. Ik wilde weer een studie zou oppakken. Een paar jaar investeren en niet per se verdienen. Kennis overdragen, leerlingen stimuleren en motiveren dat wilde ik gaan doen. Daarnaast had ik al langer het verlangen iets meer met de Nederlandse taal te doen. Je zult je afvragen hoe dat dan kan met die dyslexie?! (die tot tijd alleen proefondervindelijk bewezen was). Ik zal je vertellen dat dyslectische personen in veel gevallen taalgevoelig zijn. Dat heeft met creativiteit te maken. Taal heeft zijn schoonheid. Het is niet alleen foutloos kunnen schrijven en lezen. Taal is een vorm om het leven te leven. En dat vond en vind ik nog steeds mooi.

Bij Windesheim in Zwolle heb ik via de afstand leren modules mijn diploma leraar Nederlands gehaald. Toen ik eenmaal voor de klas stond ontdekte ik dat in het ontwerpen van de lessen en het begeleiden van leerlingen 1 op 1 mijn passie ligt. Het persoonlijk coachen ligt op mijn hart. Ik ontdekte ook dat het managen van een klas, met al die gezichten, met al die gedachten, met al die mogelijkheden een kaalslag was op mijn energie. Nu ik meer weet over het conceptueel brein snap ik ook meer waarom het daar op de glijdende schaal naar beneden ging. 

Nadat ik een behoorlijk ernstig auto-ongeluk kreeg en mijn hoofd alle prikkels ongefilterd binnen kreeg, viel op een gegeven moment het doek op school. In die tijd heb ik wel eens gezegd: ’Het lijkt wel of mij dyslexie in alle hevigheid terug is.’ Nu snap ik dat de dyslexie niet terug is komen, het is nooit weggeweest. Door dat auto-ongeluk heeft mijn hoofd zo’n klap gehad, dat mijn strategieën waren uitgevlakt. Het leek wel of ik opnieuw moest beginnen. En dat heb ik gedaan. Ik heb de tijd genomen om tot rust te komen en om na te denken waar ik nu echt warm van wordt.

Ontstaan van De Schrijvernij

Leerlingen en studenten en volwassenen coachen bij hun pijnpunten in het studeren en werken. Dat is de start geweest van De Schrijvernij. Met De Schrijvernij ben ik in eerste instantie gaan schrijven. Veel creatief schrijven. De taal en zijn schoonheid gebruiken voor communicatie. En het groeide door tot wat het nu is: advies – coaching – trainingen in schrijven, lezen en spreken.

Ik geloof in de wil van leerlingen en studenten om verder te komen. Maar soms is dat zo’n zoektocht om de juiste weg te vinden, dat afhaken op de loer ligt of zelfs als enige uitkomst gezien wordt. Ik ben graag jouw studie coach om je doelen te vinden, je faalangsten op te sporen en die te reduceren.

Dyslexie gaat niet over. Het is conceptueel denken. Het is niet een defect dat je kunt fixen. Het heeft al helemaal niks met slim of dom te maken. Het is een andere manier van denken, een andere manier van informatie verwerken. Daarom wil ik je ook graag bijstaan met de trainingen en coaching wanneer je vastloopt in je werk.

De Schrijvernij heeft een volledig programma voor zowel studenten als werkenden die vastlopen in hun (studie)loopbaan. In behapbare stappen ga je ontdekken waar jou kwaliteiten en mogelijkheden liggen. 

Ook wanneer je geen dyslexie hebt ben je hartelijk welkom voor creatief schrijven en verhalend coaching.

En nu jij. Wie ben jij? Wat is jouw verhaal? Kan ik je ergens mee helpen? Laat het me weten.